2 Yas Insana Neler Yazdirir

 

Mommy Tuesday konu basligimin ilk postunu yazmaya basliyorum bugun. Ah bu 2 yas insana neler yazdirirsin… Annelik, hayatta su ana kadar yasadigim hicbir sey ile karsilastiramayacagim kadar guzel ama bir o kadar da zor birsey benim icin. Surekli sorgulayan, kafamin icinde binbir senaryo kurma yetenegine sahip olan ben, simdi bir de bu kucucuk can icin, 2 kati daha yapiyorum bu saydiklarimi. Bazi gunler ‘Oynatmaya az kaldi, doktorum nerde?’ modu, bazi gunler ‘Allahim benim cocugumdan daha tatlisi var mi?’ seklinde devam ederken, sonuc olarak her gun ‘Cok sukur, bin sukur seni bana verene’ modunda bitiyor. Taa ki gece yarisi aglama sesini duyana kadar tabii ki :))

Ilk bir yil herhalde en buyuk darbeyi uykusuzluktan aliyor insan. Tabii bunu uykuyu cok seven bir insan olarak soyluyorum. Gerci hala bitmis degil bu sorun, lakin alisti bunye artik. Tek dilegim Allah’tan ikinci bir cocugum olursa , ne olur uyuyan modelinden olsun! Hani soyle anlatirlar ya,  “Ay bizimkisi aninda uyur nereye gidersek gidelim! Koy pusete uyusun.” hah iste tam ondan istiyorum 🙂 Bir de cesitli yemekleri tatma istegine sahip kucuk bir gurme olabilir mi??

 

Neyse ne diyordum… heh ilk yil uykusuzluk. Sonra yurumeye basladi aman oraya buraya saldiricak sozlerinin tam tersi, Soren 16,5 aylik yurudugu icin oyle bir derdim olmadi cok sukur 🙂 26 aylik olarak hala duz yolda ara ara yurumekte zorlanir bizimkisi :)) Su anda ceneden cekiyoruz biz. Cocugum genelde sabah 5-6 arasi kalktigi gibi ( 7’de kalkarsa kurban kesiyoruz) konusmaya basliyor ve yatana kadar hic susmuyor… Ve tabii ki “Terrible two” dedikleri olayi yasiyoruz. Anne olanlar, “Sen daha dur 3 yas yaninda 2 yas ne ki!” diye soylemlerde bulunuyorlar ve zaten azicik kalmis olan aklimi biraz daha yitirmeme sebep oluyorlar… Saka maka, Soren gerceketen zor bir cocuk 🙂 bunu yazarken guluyorum cunku biliyorum herkesin cocugu kendine gore zor. Mesela duygusal anlamdan stabil bir cocuk oldugu soylenemez pek. Aglar, guler, sinirlenir, aglar, guler, sinirlenir…. ve bu boyle gider. Bu ruh hallerinin kime cektigini soylememe gerek yok saniyorum :0 Bir de ustune 2 yasin yogunlugu eklenince, bilemiyorum koltuk tepelerine tirmansa daha mi iyiydi? Size soruyorum anneler?

Aslinda sorun bizde, annelerde. Cocuk tabii ki cocuk, yapacak herseyi. Ama ben kendi adima, ona verdigim tepkilerde kendimi binbir kere sorguluyorum. Haftada en az 3-4 kere ne kadar kotu bir anneyim diye dusunuyorum… Sonra kendime gelip, kendimi oldugum gibi kabul edip, kusursuz olmadigimi kabul ediyorum, herkes gibi. Ama canimizdan fazla sevdigimiz insan icin kusursuz olmaya calismak kadar normal bir duygu olamaz heralde…

 

Iste bazi gunler, hayatin baska alanlarindaki zorluklar da eklenince boyle delirmeye yakin gunler cikabiliyor ortaya. Ama dedigim gibi sonunda hep ‘cok sukur , bin sukur’ onu bana verene! Hayatta hersey buyumek, olgunlasmak, farkinalik kazanmak icin. Iyi ki beni secmis Soren! Onun bana , benim ona ogretecegim seyler hic bitmesin hayatta…

Leave a Reply